<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d13118948\x26blogName\x3dabout+exotic+cars\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://jeroenolthof.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_US\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://jeroenolthof.blogspot.com/\x26vt\x3d-2947955740511826778', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Welcome to "About exotic cars". A news- and photoblog about exotic cars, common cars and car experiences.

Sunday, February 19, 2006

Dinsdag 7 februari

De winkels waren weer open en ik had me vandaag voorgenomen om van deze dag een regeldag te maken. Dus ik stond al vroeg, 9.00, op om naar het International Student Center te gaan en het een en ander te regelen met betrekking tot de verzekering die ik niet wil gaan betalen, het verkrijgen van mijn inlogcode zodat ik kan internetten en het bespreken van mijn vakken.

Ik heb met de persoon gesproken waarmee ik een tijdje emailcontact heb gehad, hij zag er een beetje homoachtig uit maar dit kan ook aan mij liggen natuurlijk…Niet dat dat verder ook wat uitmaakt of zo maar het is gewoon iets wat snel opvalt. Al snel werd duidelijk dat ik nog geen inlogcode zou krijgen alsmede studentenkaart. Dit zou gebeuren op de negende, Orientation Day. Erg kut natuurlijk want ik ging er al vanuit dat ik eindelijk eens fatsoenlijk kon internetten zonder dat ik steeds naar een internetcafé moet gaan die je, jawel, 1NZ$ per half uur oftewel 0,56 euro rekenen. Kijk, dat tikt natuurlijk aan als je dat elke dag een half uur doet. Later kwam ik er achter dat je ook in de Auckland City Library kan zitten voor hetzelfde tarief, in de airconditioning! Dat klinkt toch een stuk beter dan de hangstoelen waar het zweet je letterlijk in de bilspleet gaat zitten na een half uurtje.

Anyway, terug naar het gesprek dus. Ik heb het verhaal van de verzekering uitgelegd en vriendelijk doch dringend gevraagd waarom men zo moeilijk doet over mijn eigen verzekering. Het blijken puur formele zaken te zijn. Men is een bepaald formulier nodig en als ik die niet kan overhandigen, tsja, dan heb ik een soort van pech. Mensen uit Scandinavische landen als Noorwegen en Zweden heb om de een of andere reden wel de mazzel dat daar bepaalde verzekeringsmaatschappijen wel mogen worden meegenomen worden. Austin vertelt vervolgens ook nog dat de papieren voor het einde van de week binnen moeten zijn omdat dat een soort van deadline is waar hij zich van hogere hand aan moet houden. Ik mail naar huis dat er maar een beetje vaart achter gezet moet worden aangezien ik 150 euro nogal veel vind om dubbel te betalen.

Van het thuisfront komt dan later de dag dat woensdag Nederlandse tijd de papieren van de FBTO binnen zouden moeten zijn. Het zou dan midden in de nacht van donderdag in Nieuw-Zeeland zijn. Toch een geruststellend bericht. Als het goed is heeft de FBTO het document opgesteld waar ik twee dagen voor vertrek om heb gevraagd.

Enigszins teleurgesteld loop ik richting AUT om eens te checken hoe het zit met de inplugpunten voor laptops. Ik had eerder tijdens mijn voorverkenning al gehoord dat AUT in de bibliotheek een soort van gastennetwerk, genaamd AUT_GUEST, is waarmee je met je laptop kan inpluggen zonder dat je een logincode en wachtwoord kan gebruiken. Ik heb het netwerk gevonden en geprobeerd maar helaas zonder resultaat. Navraag bij de IT-specialist leerde dat het netwerk nog niet klaar is voor laptoppers. Wanneer dit wel het geval is, is nog niet bekend. Het zou een week kunnen zijn maar ook twee weken. Bij aanvang van het nieuwe schooljaar zou het in ieder geval klaar zijn. Het lijken wel Antilliaanse perikelen, zo van: “Komt goed, komt goed”. Tevens wist hij me te vertellen dat het alleen een kwestie was van een router plaatsen maar dat deze nog aangeschaft moest worden en dat het nog even zou duren dus. Ja, dat laatste had je al verteld…

Ik was nog vergeten te vertellen dat gisteren, op Waitangi Day, ik een korte rondleiding over de campus van AUT heb gekregen van Gill Cornes, de vrouw van Ross Cornes. Ross en Gill zijn de “bazen” van Mount Terrace Hall. Volgens mij heet zo iemand een Resident Manager. Ik wist niet waar de bibliotheek was en het kaartje dat ze had getekend was zo onduidelijk dat een luchtfoto nog beter zou zijn. We zijn van Mount Terrace Hall via een binnenweggetje naar de bibliotheek gelopen om vervolgens tot de ontdekking te komen dat deze gesloten was. Ze heeft ook meteen laten waar we te eten krijgen vanaf aanstaande zondag, de twaalfde. Ik zag de ruimte en wist meteen al dat het krap ging worden met al die studenten. Iets verderop was een soort van traditioneel Maori podium met Maori handwerk, versieringen en kunst. Erg gaaf om te zien. Nagemaakt uiteraard, niet echt… Overigens betekent Kia Ora niet welkom zoals mij is verteld maar “Hallo”. Welkom in het Maori is dus weer heel wat anders. Kia Ora kan ook “Dank je wel” betekenen. Als je wil weten hoe het met een Maori gaat vraag je hem of haar “Kei te pehea koe”. Iemand gedag zeggen als in afscheid doe je door te zeggen “Haere ra” of “Ka kite ano”. Nu nog een Maori vinden die me zal begrijpen en ik ben een gelukkig mens. Anyway, terug naar de rondleiding. We liepen over St. Paul’s Street naar Symonds Street en ik zag op de hoek een Subway. Kijk, dat scheelt weer een eind lopen naar Queen Street. Niet dat het echt ver is maar het is heuveltje op, heuveltje af en dit is allemaal vlak terrein. Na het een en ander aangehoord te hebben over de straat zijn we weer teruggelopen naar Mount Street. Ik vond het een erg leuke en interessante rondleiding. Het binnenweggetje scheelt weer een paar honderd meter omlopen.

Ik had voor ’s avonds bij de Chinese toko een bakje noodles gehaald. Alles stond er uiteraard in het Chinees op dus ik had eigenlijk geen idee wat voor noodles ik had gekocht. Daar kwamen we snel genoeg achter. Normaal is het zakje wat in de verpakking zit de smaakmaker wat je er dus doorheen giet. Dit keer was het echter een scherpe poeder. Ik proefde dat al snel, maar ja, dan is het al redelijk te laat en zo. Na de lekker pikante noodles heb ik nog even televisie gekeken en boven wat muziek geluisterd.

0 Comments:

Post a Comment

<< Home

 
Free counter and web stats