<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/plusone.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar.g?targetBlogID\x3d13118948\x26blogName\x3dabout+exotic+cars\x26publishMode\x3dPUBLISH_MODE_BLOGSPOT\x26navbarType\x3dBLACK\x26layoutType\x3dCLASSIC\x26searchRoot\x3dhttp://jeroenolthof.blogspot.com/search\x26blogLocale\x3den_US\x26v\x3d2\x26homepageUrl\x3dhttp://jeroenolthof.blogspot.com/\x26vt\x3d-2947955740511826778', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

Welcome to "About exotic cars". A news- and photoblog about exotic cars, common cars and car experiences.

Friday, February 10, 2006

Woensdag 1 februari t/m vrijdag 3 februari

Hallo!

Kia Ora in Nieuw-Zeeland! ;) Het klinkt inmiddels behoorlijk bekend aangezien ik het al een paar keer heb gehoord. Het betekent zoveel als “Welkom” in het Maori, de vroegere taal van het land. Ik zal beginnen met het een en ander te vertellen over de vlucht en dergelijke.

Woensdag 1 februari was dan de grote dag voor het vertrek naar Nieuw-Zeeland. Bij de KLM check-in-zuilen ingecheckt en ik kreeg meteen de boarding passes voor Frankfurt en Seoul. Ideaal dus. Tevens kon ik ook mijn stoelkeuze doorgeven. Volgens de zuil zou ik drie keer een nooduitgangstoel moeten hebben, in de praktijk bleek dat ik steeds net een rij erachter zat. Vervolgens bij de KLM balie mijn bagage afgegeven, dit bleek 23.6 kilo te wegen maar er werd niets van gezegd. Na het uitvoerige afscheid, je ziet het thuisfront immers een half jaar niet, heb ik me richting douane begeven en natuurlijk moest ik gefouilleerd worden. De horloges en riemen van tegenwoordig ook, wie weet wat je er allemaal in kan stoppen. :’)

De KL1771 naar Frankfurt zou vertrekken om 16.10 vanaf gate B29, dat betekende een flink stuk lopen. Doordat in om 14.30 al door de douane was had ik tijd zat. Na de douane heb ik bij de een taxfree winkel nog een digitale fotocamera gekocht aangezien de 2 megapixels camera van Olympus z’n beste tijd heeft gehad en echt niet meer de meest mooie foto’s maakt. De keuze was eerder al gevallen op de Casio Exilim EX-Z500, een ontzettend smal camera-tje van iets meer dan een centimeter dik, een 2,7” scherm, 5 megapixels, een docking station, en een sluitertijd van 1/2000. Tevens zit er een accu in zodat ik niet steeds batterijen hoef op te laden. Deze accu gaat lang mee, tot op het moment van schrijven heb ik deze slechts een keer moeten opladen aangezien bij aanvang de batterij op 40% was opgeladen.

Bij aankomst bij de gate was het nog even wachten op het moment tot we konden boarden. We zouden met een bus naar de Fokker 70 worden gebracht. Eenmaal in de bus reden we naar het vliegtuig alwaar de deuren nog even dicht bleven. Na een minuut of 10 kwam er iemand van het vliegtuig aan komen lopen dat het nog wel even ging duren en dat we terug moesten worden gebracht naar de terminal. Eenmaal in de terminal zou er over een kwartier meer informatie komen. Na 20 minuten toch maar even geïnformeerd. Er werd ons vermeld dat de vlucht vertraagd was tot 17.40 door een technische storing. Je mocht wel van de gate weg maar ze wilden graag om 17.15 alle mensen terug bij de gate hebben. Toen ik ging informeren naar hoe het zat met mijn aansluitende vlucht naar Frankfurt, 17.40 + 1.20 = 19.00 = 20 minuten overstaptijd, verwees men me door naar de transferbalie T2. Tezamen met een Nieuw-Zeelands stel dat in Nederland woonde daarheen gegaan. Doordat het een Korean Airlines ticket was en niet een KLM ticket mocht men het ticket niet omboeken naar de Malaysia Airlines vlucht van 21.00. Er werd ons verteld dat we naar alle waarschijnlijkheid in Frankfurt moesten overnachten en de volgende dag, 2 februari, de avondvlucht moesten nemen. Er zou een hotel en alles geregeld worden en in Frankfurt moesten we ons melden bij de KLM/Air France balie om het hotel te krijgen. De vlucht was inmiddels vertraagd tot 17.50. Om 17.35 toch maar weer naar de gate gehaast, het duurde allemaal erg lang bij de transferbalie. We konden met z’n drieën nog net in de lege bus stappen en ons vervoegen bij de rest van de passagiers die in de andere bus aan het wachten waren bij het vliegtuig. Eenmaal in het vliegtuig zou de vlucht 55 minuten duren. We waren om 18.10 uiteindelijk vertrokken van Schiphol en kwamen om 19.15 in Frankfurt aan. Tijdens de vlucht kreeg ik nog een lekker focacciabroodje met kaas en wat te drinken. Kennelijk doet de KLM dat ook weer tijdens de Europese vluchten, hulde.

Eenmaal in Frankfurt reden we in de bus langs het vliegtuig van Korean Airlines die ik zou moeten hebben richting Seoul. Bij de terminal stond een vrouw met een bordje “Seoul” speciaal voor mensen die met de Korean flight mee moesten. Totaal bleken het vier mensen te zijn, 1 Koreaan, het NZ-stel en ik. De volgende 15 minuten waren flink doorlopen en stressen, we konden bij de twee paspoortcontroles overal snel door en na de paspoortcontrole stond iemand van Korean ons op te wachten om nieuwe boarding passes te maken. Het was inmiddels al 19.35. Snel door de slurf het vliegtuig in en zitten maar. We zouden uiteindelijk om 19.50 het luchtruim kiezen. Bij binnenkomst kreeg ik nog een pakketje met tandenborstel, tandpasta, keycord, sokken en oogkleppen. Het vliegtuig had een 3-4-3 opstelling en samen met een man uit Zwitserland hadden we drie stoelen. Dat is relaxed want dan kan je nog wat spulletjes naast je neer leggen. De vlucht verliep rustig en snel. We kregen na iets meer dan twee uur een maaltijd, er was keuze tussen westers eten en Koreaans eten. Je vliegt Korean, dus dan ga je natuurlijk Koreaans proberen. Er kwam een hele instructie bij. Er was een grote kom met champignons, gehakt, een soort van aubergine, wat ander wit spul waarvan ik geen idee heb waar het van is en spinazie of andijvie. Het was groen en kon allebei zijn. In dit bakje deed je vervolgens de gestoomde rijst en de olie. In de tube zat nog een scherp goedje wat je er overheen kon doen. Vervolgens goed mixen en klaar om te eten. Het was apart maar wel lekker. Als bijgerechten was er een gebakje, soort van augurkjes met sesampitten en zeewiersoep. Dat laatste was erg lekker. Tijdens de vlucht geprobeerd de film The Return Of Zorro te zien maar vond hem niet veel aan. Kon ook zijn doordat het scherm nogal donker was…

Ongeveer 1,5 uur voor landing in Seoul kregen we het ontbijt voorgeschoteld, dit bestond uit yoghurt, vruchtjes, een besuikerd broodje en een schaaltje met aardappels, bacon, witte bonen in tomatensaus en een eggroll met spinazie. Erg lekker zo op de “vroege ochtend”. Na 9,5 uur vliegen landde het vliegtuig op Seoul Incheon International Airport, 8 minuten voor schematijd. Zeer netjes dus. We vlogen op een gegeven moment ook 1092 km per uur, leuk weetje is dat het vliegtuig uit zichzelf volgens het inflight magazine niet harder kan dan 920.

Doordat in Frankfurt alles zo snel ging had ik geen idee wat er met mijn bagage ging gebeuren of was gebeurd. Bij aankomst in Seoul na de bagagescan me vervoegd bij de transferbalie. De dame achter de counter ging het uitzoeken en na een kwartiertje vertelde ze dat in Frankfurt de bagage met een Qantas vlucht naar Singapore werd gevlogen en vervolgens met een Air New Zealand vlucht naar Auckland. De bagage zou als het goed is eerder aankomen dan ik in Auckland. Gelukkig maar, dat scheelde weer een dag wachten.

Zeven uur wachten in Seoul op het vliegveld, wat doe je dan? Bij binnenkomst was er de mogelijkheid om een city tour door Seoul te doen. Daar had ik geen behoefte aan aangezien ik op de terugweg alsnog in Seoul / Zuid Korea zou zijn voor een week. Allereerst maar eens de gate opgezocht, zodat ik die snel kon terug vinden. Vervolgens maar een rondje gelopen over het vliegveld wat uit twee grote pieren bestaat, een hoop dezelfde winkels en nog meer personeel in die winkels. Waar je op Schiphol nog bijna moet zoeken naar het personeel, staan ze in Seoul elke drie meter om je iets uit te leggen, te vertellen hoe lekker kim chi wel niet is en dat die ene fles drank speciaal vandaag in de aanbieding is.

Na twee uurtjes rondgedwaald en mensen gekeken te hebben ben ik maar even teruggelopen naar de internetcomputers waar ik voor 3000 Won een uur kan internetten. Omgerekend zal dit een euro of 2,50 zijn. Redelijk goedkoop dus. Na een uurtje internetten nog maar een poging gedaan om een werkende wifi-verbinding te krijgen. Wel verbinding maar om de een of andere reden kan ik niet verbinden naar pagina’s. Toch jammer in het land met de meeste breedband verbindingen en hotspots ter wereld…

Het was inmiddels nog maar vier uurtjes tot vertrek en op mijn nieuwe boardingpass die ik in Frankfurt had gekregen stond 20.10 als vertrektijd terwijl toch echt op mijn schema-tje 20.40 stond. Na navragen bij de gate bleek dat 20.10 instaptijd was en niet vertrektijd, foutje in Frankfurt zeiden ze. Gekke Koreanen, ook in Seoul… De gate stroomde vol met mensen die allemaal ver weg gingen, vanaf “mijn” gate stond een vlucht gepland naar Sydney, Kuala Lumpur en dus uiteindelijk Auckland. Elke bestemming had een andere groep mensen. Zo zien Maleisiërs er natuurlijk heel anders uit dan Koreanen. De Koreanen “hebben meer spleetoog” dan de Maleisiërs. Eigenlijk vraag je je op zo’n moment af: waarom let ik hier op?

Na 6,5 uur wachten was het dan eindelijk tijd om in te stappen in de Boeing 747 die ons naar Auckland zou brengen. De vlucht zou 10 uur en 50 minuten duren wat uiteindelijk iets meer dan 11 uur zou worden door drukte in het luchtruim boven Auckland. We vlogen de gehele route vrijwel alleen maar over zee met af en toe een paradijselijk eilandje. Zo vlogen we over Guam, de Solomon eilanden en Nieuw-Caledonië. Vooral het laatste was goed te zien vanuit de lucht. De maaltijden die we dit keer kregen waren hachee als avondeten en een soort van scrambled egg met asperges, fruit, yoghurt, aardappels en een muffin/brownie.

Om 12.00 precies landden we in Auckland na een lange vlucht die om de een of andere reden niet lang aanvoelde. Dat zal wel komen door de grote hoeveelheid beenruimte en de lange pauze in Seoul. Bij aankomst vertelde de piloot dat het 25 graden was in Auckland, tsja, daar sta je dan met je winterjas aan… Na de immigratie zag ik bij de bagageband het Nieuw-Zeelandse stel weer. Ze stonden bij de band van de Korean te wachten. Ik vertelde dat ze de bagage met de NZ82 uit Singapore hadden meegestuurd. Bij band 3 lag mijn tas al op de grond, ik was blij. De bagage van het stel was er echter niet en op de band kwam alweer bagage van een nieuwe vlucht. Ik nam afscheid en ging richting douane voor een bioscan. Ik had aangegeven op mijn arrival card geen dierlijke producten, planten en dergelijke meegenomen te hebben. Na een scan was alles in orde en kwam ik in de aankomsthal van het vliegveld van Auckland. Gauw de tas van mijn backpack gehaald en naar de bushalte net buiten de terminal gelopen. De hitte kwam me tegemoet en ik zweette me helemaal kapot. Na 20 minuten kwam dan ook eindelijk de bus die me naar het hostel in het centrum van Auckland ging brengen. Na 16 stops langs de grote hostels van Auckland kon ik er dan eindelijk uit. Het was inmiddels half 3. Bij het hostel ingecheckt en mijn bagage gedumpt op de 10-person-mixed-dorm. Er sliepen nog twee Canadese meisjes en twee Mädchen aus Deutschland. Ik was dus de enige jongen op dat moment. Er zou later nog een Nederlandse jongen aankomen en iets na mij kwam er nog een Britse jongen die van wat minder ver kwam dan de rest van ons.

Na het afdoen van de bagage en het standaardpraatje, “Where are you from?”, “Where have you been to already?” en “What are your upcoming plans?” met de kamergenoten gemaakt te hebben vond ik het wel tijd voor een douche. Na een douche even het hostel verkend en tot de ontdekking gekomen dat het hostel in het bezit is van een dakterras met een mooi uitzicht op de Sky Tower, haven en ander hoogbouw. Omdat ik mooi op tijd in het hostel was heb ik na de douche en het bezoek aan het dakterras een wandelingetje gemaakt langs een stukje boulevard over Quay Street. ’s Avonds in hostel hostel nog geprobeerd een intelligent gesprek met de Duitse meisjes te hebben over waarom wij Holländers zo stom zijn op om Schiphol te mededelingen bij de gate wel in het Duits om te roepen maar op Duitse vliegvelden men nicht weiter komt dan Duits en Engels. Ze hadden er geen antwoord op en waren er behoorlijk stil van aangezien ze er nooit bij hadden stil gestaan vertelden ze later. Het was weer een gesprek zonder niveau… Gelukkig was het gesprek met Nederlander Leendert uit Maastricht een stuk leuker.

Vliegtuigmaaltijden zijn altijd net niet genoeg om een maag te vullen dus vond ik het wel tijd om op zoek te gaan naar het avondeten. Dat had ik gevonden in Subway waar ik voor 7.95 NZ$ oftewel 4,40 euro een 30cm broodje had. Dat scheelt toch al gauw 2,50 euro met Nederland voor hetzelfde broodje. Het was de “Tuna-sandwich” geworden. Om 20.00 was het bedtijd en sliep ik al snel..

Zzzzzz…..

0 Comments:

Post a Comment

<< Home

 
Free counter and web stats